گفتم که یک غزل بنویسم برای تو

احساس می کنم که کمی پیرتر شدم

احساس می کنم که شدم مبتلای تو

برگرد و هر چقدر دلت خواست بد بگو

دل می دهم دوباره به طعم صدای تو

از قول من بگو به دلت نرم تر شود

بی فایده ست این همه دوری ، فدای تو!

دریای من ! به ابر سپـردم بیـاورد :

یک آسمان ، بهانه ی باران برای تو

ناقابل است ، بیشتر از این نداشتم

رخصت بده نفس بکشم در هوای تو

حسین بوسر

وقتی کسی که هستی تو هست، می رود

شاید که اندکی بنشیند کنار تو

اما کسی که بار ِ سفر بست می رود

آنکس که دل بریده ، تو پا هم ببرّی اش

چون طفلی از کنار تو با دست می رود

رفتن همیشه راه ِ رسیدن نبوده است

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود..........

                          علی حیاتبخش

چون سنگها صدای مرا گوش می کنی

سنگی و ناشنیده فراموش می کنی

رگبار نوبهاری و خواب دریچه را

از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی

دست مرا که ساقهء سبز نوازش است

با برگ های مرده همآغوش می کنی

گمراه تر از روح شرابی و دیده را

در شعله می نشانی و مدهوش می کنی

ای ماهی طلائی مرداب خون من

خوش باد مستیت، که مرا نوش می کنی

تو درهء بنفش غروبی که روز را

بر سینه می فشاری و خاموش می کنی

در سایه ها ، فروغ تو بنشست و رنگ باخت

او را به سایه از چه سیه پوش می کنی ؟

خیلی وقت تو پستام چیزی ننوشتم جز شعر

اینبارم جای حرف دوس دارم سکوت کنم

این شعر نمی دونم از کیه اما دوسش دارم

دقیقه ای سکوت

به احترام باورم، دقیقه ای سکوت کن

به یاد حرف آخرم دقیقه ای سکوت کن

و آسمان ستاره را به واژه ها گره بزن

شبیه بغض دفترم دقیقه ای سکوت کن

طواف میکند غزل ،ضریح چشمهای تو

وچاره سازشد حرم دقیقه ای سکوت کن

قرار شد که فاصله مرا به شاعری برد

قبول کن که شاعرم دقیقه ای سکوت کن

و قاب میکنم شبی نگاه خیس کوچه را

که نیستی برابرم دقیقه ای سکوت کن

وجنس خرده شیشه راکه چشم من بلدنبود

ببین چگونه از برم دقیقه ای سکوت کن

و من که غرق میشدم دراعتماد شیشه ای

در آیینه شناورم دقیقه ای سکوت کن

قفس به اسم آسمان ، تمام حرفهای تو

وگیج شد کبوترم دقیقه ای سکوت کن

خستگی   تنهایی   ...

من از هجوم وحشی دیوار خسته ام         از سرفه های چرکی سیگار خسته ام

دیگر دلم برای تو هم پر نمی زند              از آن نگاه رذل و طمع دار خسته ام

اشعار من محلل بحـــــران کوچه نیست     زین کرکسان ِ لاشه به منقار خسته ام

از بس چریده ام به ولع در کتاب ها           از دیدن حضور علفزار خسته ام

چیزی مرا به قسمت بودن نمی برد          از واژه دو وجهی تکرار خسته ام

از قصه های گرم و نفس های سرد شب   از درس و بحث خفته در اشعار خسته ام

هر گوشه از اتاق بهشتیست بی نظیر      از ازدحام آدم و آزار خسته ام

اینک زمان دفن زمین در هراس توست      از دست های بی حس و بیکار خسته ام

از راز دکمه های مسلط به عصر خون        از این همه شواهد و انکار خسته ام

قصد اقامتی ابدی دارد این غروب             از شهر بی طلوع تبهکار خسته ام

من در رکاب مرگ به آغاز می روم            از این چرندیات پرآزار خسته ام

من بی رمق ترین نفس این حوالی ام       از بودن مکرر بر دار خسته ام

و یه تشکر از آقای صالح واعظی که به خلوت من سر زدن

خاتون

خسته ام حرف جدیدی که ندارم خاتون

تا که در شعر برایت بنگارم خاتون

خسته ام راه دراز است و ندارم انگار

چاره ای جز سفر از شهر و دیارم خاتون

آنقدر حال دل شعر خراب است که باز

از خودم منزجر - از تو گله دارم خاتون

بوی پائیز گرفته ست- و برفی سنگین

زده بر شاخه ی سرسبز بهارم خاتون

با نفس هات بدم در تن من ، نی بشوم

داغ سردی به دل شب بگذارم خاتون

جای این شعر که خواندیم تو تنها یکبار

یک گل سرخ بیاور به مزارم خاتون

امیر احسان دولت آبادی

دارم شکست می‌خورم از دشمنی که نیست

با سینه‌ای که محض دریدن سپر شدست

دل می‌دهم به خنجر اهریمنی که نیست

جا مانده نیمی از بدنم لابه‌لای مَرد

بر سینه‌های بی‌ضربان زنی که نیست

طعم بلوغ بوی تو را می‌چشم هنوز

از شهد و شبنم گل پیراهنی که نیست

من شکل سوّم تب تنهایی‌ام تو ام

تصویر کن خطوط مرا خواندنی که نیست

نقاش من مسیح مشوّش بِکِش مرا

عقلی که بین عشق تو با مرد حایل است

در من حریق خواستنت شعله می کشد

این از گناه توست یا کار این دل است

از ابتدای قصه جدا بود راهمان

تو از تبار آتشی و جنس من گِل است

خو کن به برکه ات من و تو ما نمی شویم

مردن سزای ماهی دلتنگ ساحل است

رفتن خلاف وسوسه ی رود ساده نیست

دل کندن از نگاه تو این بار مشکل است

صالح واعظی